ΣΕΛΙΔΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΑ ΜΕΣΑ

Ο Γιώργος Πλειός στο βιβλίο του « Πολιτισμός της εικόνας και εκπαίδευση », ερευνά και αναλύει το φαινόμενο του εξεικονισμού της εκπαίδευσης, απότοκο της επικράτησης του πολιτισμού της εικόνας σε κάθε θεσμό της κοινωνίας.

Ο Νορβηγός θεωρητικός Thomas Hylland Eriksen στο βιβλίο του « Η τυραννία της στιγμής - Γρήγορος και αργός χρόνος στην εποχή της πληροφορίας » παρουσιάζει μια αντι-αφήγηση, μακριά από το κυρίαρχο ρεύμα της εποχής, την ταχύτητα . Η τεράστια ροή πληροφόρησης των τελευταίων δεκαετιών δημιούργησε μη ηθελημένες συνέπειες, οι οποίες έχουν σκλαβώσει τον σύγχρονο άνθρωπο κάνοντάς τον να υποφέρει. Το απίστευτο εύρος πληροφόρησης δεν έχει δημιουργήσει περισσότερο πληροφορημένο πληθυσμό –όπως, τουλάχιστον, επαγγελόταν–, αλλά το αντίθετο, έναν περισσότερο συγχυσμένο πληθυσμό. Αντικρίζοντας το πελώριο του ωκεανού πληροφόρησης, οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν να κολυμπάνε. Τουναντίον, δεν ικανοποιούνται αν δεν πιούνε όλο τον ωκεανό. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων παρήχθησαν περισσότερες πληροφορίες παρά τα προηγούμενα 5000 χρόνια! Αυτή η αυξημένη ποσότητα και ταχύτητα δεν μας κάνει, απαραιτήτως, και περισσότερο αποτελεσματικούς. Για τον Eriksen , ξέρουμε περισσότερα, άρα ξέρουμε λιγότε...

Το βιβλίο αποτελείται από 12 κεφάλαια χωρισμένα σε τέσσερα μέρη: Στο « Κεφάλαιο 1. Γιατί πρέπει να διδάσκονται τα ΜΜΕ; » ο Buckingham εξηγά ότι η εκπαίδευση στα ΜΜΕ (media education) είναι η διαδικασία διδασκαλίας και μάθησης των μέσων ενώ αλφαβητισμός στα ΜΜΕ (media literacy) είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, οι γνώσεις και οι δεξιότητες που αποκτούν οι εκπαιδευόμενοι. Τονίζει, επίσης, τους λόγους για τους οποίους η εκπαίδευση στα Μέσα χρειάζεται να εισαχθεί στα σχολεία. Ακόμη, καταγράφει την ιστορική εξέλιξη του πεδίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και μέσω της κριτικής του προστατευτικού/αμυντικού μοντέλου προτείνει ένα νέο παράδειγμα εκπαίδευσης στα ΜΜΕ που δεν έχει ως αφετηρία την άποψη ότι τα ΜΜΕ είναι οπωσδήποτε και αναπόφευκτα επιβλαβή, ούτε ότι οι νέοι είναι απλώς παθητικά θύματα της επιρροής τους. Αντίθετα, υιοθετεί μια προσέγγιση εστιασμένη στους μαθητές, με αφετηρία τις γνώσεις και τις εμπειρίες που οι νέοι έχουν ήδη από τα ΜΜΕ, και όχι τις διδακτικές επιταγέ...

Το βιβλίο του Len Masterman “ Teaching the Media ” (1985) θεωρείται σταθμός στο θέμα της εκπαίδευσης στα Μέσα. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι λόγοι που καθιστούν την εκπαίδευση στα Μέσα απαραίτητη. Ακολούθως, στο δεύτερο κεφάλαιο , γίνεται αναφορά στη μεθοδολογία της διδασκαλίας των Μέσων και πώς αυτή μετατρέπεται σε μη ιεραρχική βασισμένη σε διάλογο-αναστοχασμό-δράση. Στο τρίτο κεφάλαιο , η σχέση της εκπαίδευση με τα Μέσα παρουσιάζεται ιστορικά. Η εκπαίδευση στα Μέσα στη Βρετανία μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ξεκίνησε το 1933 με την έκδοση του μικρού βιβλίου " Culture and Environment" των F . R . Leavis και Denys Thompson . Το βιβλίο ήταν ένα εγερτήριο σάλπισμα αντίστασης απέναντι στη διαφθορά του πολιτισμού από τα μαζικά μέσα. Το πολύ σημαντικό τέταρτο κεφάλαιο περιλαμβάνει τους τομείς που αναπόφευκτα θα προσεγγιστούν σε μια ενότητα εκπαίδευσης στα Μέσα: ιδιοκτησία και έλεγχος των ΜΜΕ, οργανωτική δομή, το κράτος και οι νόμοι, αυτορρύθμιση, οικο...

http://www2.media.uoa.gr/institute/pages/gr/zitimata_gr/sixthIssue_gr.html Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στην αγωγή και εκπαίδευση στα Μέσα Επικοινωνίας. Η επιμελήτρια του αφιερώματος είναι η Μπετίνα Ντάβου. Πιο κάτω παρουσιάζονται σε συντομία τα κείμενα που φιλοξενούνται στο περιοδικό: Ο David Buckingham παρουσιάζει σε γενικές γραμμές όλες τις πτυχές αυτού του διεπιστημονικού πεδίου. Ο Jose Ignacio Aguaded-Gόmez εντοπίζει το χάσμα ανάμεσα στο παραδοσιακό σχολείο και στις τεχνολογικές εμπειρίες των παιδιών εκτός αυτού, υποστηρίζοντας ότι η εκπαίδευση στα Μέσα μπορεί να αντιμετωπίσει με επωφελή τρόπο τις σχέσεις των μαθητών με τα Μέσα. Η Βασιλική Νίκα εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο η εκπαίδευση στα Μέσα έχει αναπτυχθεί σε διάφορες χώρες. Η Renee Hobbs περιγράφει τον τρόπο που ένα γυμνάσιο στο Νιου Χαμσάιρ των ΗΠΑ κατάφερε να αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο και επιτυχημένο πρόγραμμα εκπαίδευσης στα Μέσα. Ο Pier Cesare Rivoltella συζητά για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικ...

Ο Neil Postman  ήταν επιφυλακτικός απέναντι στις υποσχέσεις της τηλεόρασης και του Silicon Valley για ένα λαμπρό κόσμο. Φοβόταν, όπως ο Άλντους Χάξλεϋ, ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που αγαπάμε. Κάναμε την πολιτική, τη θρησκεία, την ιστορία, τις σχέσεις διασκέδαση ( infotainment ήταν ο όρος που εισήγαγε) και περιχαρείς διασκεδάζουμε τη σύγχυσή μας στον ωκεανό της πληροφόρησης, της δικτύωσης.  Η μεταστροφή από τον επίμοχθο έντυπο λόγο των επιχειρημάτων στον σύντομο εντυπωσιοθηρικό, ως το κύριο χαρακτηριστικό του δημόσιου λόγου της σύγχρονης εποχής, εντοπίζεται από την έλευση της τηλεόρασης και αποκτά νέα ιστορική σημασία με τα σημερινά Social Media . Τα νέα μέσα επικαθορίζουν το είδος του λόγου που χρησιμοποιούμε για να επικοινωνούμε και να κατανοούμε τη ζωή. Το scroll down του Facebook και του Twitter , δεν διαφέρει από το « Ας προχωρήσουμε στο επόμενο θέμα... » της τηλεόρασης, η οποία ερμηνεύει και παρουσιάζει την πραγματικότητα με μικρές κατακερματισ...