ΣΕΛΙΔΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΑ ΜΕΣΑ

Μία από τις σπάνιες περιπτώσεις παρουσίας του Λεν Μάστερμαν , πρωτοπόρου της Εκπαίδευσης στα Μέσα στη Μεγάλη Βρετανία, στο διαδίκτυο. Στα είκοσι δύο λεπτά της συνέντευξης διατυπώνει, εν συντομία, ορισμένες από τις πυρηνικές του θέσεις σχετικά με τη διδασκαλία των Μέσων.  Επιλεγμένα αποσπάσματα από τη συνέντευξη: Χρειάζεται να εντάξουμε τα Μέσα στη διδασκαλία, ώστε να ενεργοποιήσουμε τους μαθητές για να διδάξουμε πάνω-κάτω τα ίδια θέματα με τα φιλολογικά μαθήματα. Γιατί τα παιδιά που δεν τα καταφέρνουν στην έντυπη διδασκαλία να στερούνται ευκαιριών να συζητάνε ιδέες, εικόνες, κοινωνικά θέματα; Εάν θέλει κανείς να μιλήσει με τα παιδιά στο επίπεδο που ενδιαφέρει αυτά και να τα αφήσει να συζητήσουν θέματα που πραγματικά τα ενδιαφέρουν και είναι συνδεδεμένα με τις ζωές τους τότε χρειάζεται να ανοίξει συζήτηση για την τηλεόραση. Η μελέτη του βιβλίου «Μυθολογίες» του Ρολάν Μπαρτ ήταν καθοριστική για τη σκέψη μου. Είναι πολύ σημαντικό να δούμε την τηλεόραση ...

Μερικές κρίσιμες επισημάνσεις από την Μπετίνα Ντάβου για τον πολυπληροφοριακό κόσμο που ζούμε: «Κάθε μέρα καταγράφονται 20 εκατομμύρια λέξεις σε κείμενα που περιέχουν νέες τεχνικές πληροφορίες, τις οποίες για να επεξεργαστεί ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης θα χρειαζόταν έξι εβδομάδων οκτάωρο ημερήσιο διάβασμα με ταχύτητα 1000 λέξεων το λεπτό. Αλλά στο μεταξύ (και εφ’ όσον νέες πληροφορίες παράγονται συνεχώς) θα έχει δημιουργήσει νέο έλλειμμα πληροφόρησης, αντίστοιχο μιας πενταετίας και πάνω». R. Abbot, The World as Information, 1999. «Η έκρηξη της γνώσης των τελευταίων περίπου τριάντα χρόνων, μικρή μόνον σχέση έχει με τη γνώση αυτή καθαυτή. Σχετίζεται κυρίως με τη γνώση ως εμπόρευμα που παράγεται από τη «βιομηχανία της γνώσης». Και όπως κάθε άλλη μορφή βιομηχανικής παραγωγής […] σήμερα, η κυριότερη παρενέργεια είναι η ρύπανση: η ρύπανση του νου». A. Wilden, System and Structure, 1980. Παρά τις πάρα πολλές ευκαιρίες που μας δίνουν οι νέες τεχνολογίες, η Μπετίνα Ντάβου ...

Παρουσίαση της Σοφίας Παπαδημητρίου για τις δράσεις οπτικοακουστικής παιδείας στην Ελλάδα. Περισσότερα: Εκπαιδευτική τηλεόραση:  http://www.edutv.gr/  Πλατφόρμα νεανικής δημιουργίας:  http://i-create.gr/ Φωτόδεντρο:  http://photodentro.edu.gr/ MEDEAnet: http://www.medeanet.eu/ &  http://www.medea-awards.com Blog: http://blogs.sch.gr/dertv Twitter: EduTV_Greece Facebook: Educational Television - Greece You Tube Channel: Educational TV Greece

. "Kids with still and motion picture cameras, kids with audio and video recorders, are more fun than other kids" Ο John Culkin (1928-1993), ιερέας, παιδαγωγός και θεωρητικός των Μέσων, ήταν ένας από τους πρώτους που ξεκίνησαν συστηματικά στις ΗΠΑ την Εκπαίδευση στα Μέσα. Ο Culkin, ένας εξαιρετικός ερμηνευτής των σκέψεων και του έργου του φίλου του Marshall McLuhan, πίστευε ότι εάν οι εκπαιδευτικοί κατανοήσουν τη λειτουργία των ΜΜΕ στον πολιτισμό, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την επίγνωση για να βοηθήσουν τους νέους να γίνουν καλύτεροι μαθητές. Ενδεικτική του πάθους του με το αντικείμενο ήταν και ο ισχυρισμός του ότι τα παιδιά με φωτογραφικές μηχανές και κινηματογραφικές κάμερες είναι πιο διασκεδαστικά από τα άλλα παιδιά.  O John Culkin με το φίλο του Marshall McLuhan Περισσότερα: http://www.medialit.org/reading-room/john-culkin-sj-man-who-invented-media-literacy-1928-1993

Dan Gillmor : Γιατί πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το γραμματισμό στα Μέσα; Renee Hobbs : Ο πρώτος λόγος είναι διότι ο γραμματισμός στα Μέσα αποτελεί τη διεύρυνση του παραδοσιακού γραμματισμού. Ο γραμματισμός όπως τον ορίζουμε είναι ο διαμοιρασμός νοημάτων μέσω συμβολικών εκφράσεων. Η θεμελιώδης φύση του ανθρώπου είναι να μοιράζεται νοήματα μέσα από σύμβολα. Ο γραμματισμός στα Μέσα είναι απλά η διεύρυνση αυτής της βαθιάς ανθρώπινης διαδικασίας, του να μαθαίνεις να μοιράζεσαι νοήματα χρησιμοποιώντας σύμβολα. Και είναι  μέσω αυτής της διαδικασίας που κερδίζει κανείς κοινωνική δύναμη και επιρροή. Ο γραμματισμός στα Μέσα είναι σημαντικός επειδή μας δίνει εργαλεία να πετύχουμε τους κοινωνικούς και πολιτικούς μας σκοπούς. Ένας άλλος λόγος έχει να κάνει με τις προκλήσεις και τα ρίσκα του να ζεις σε μιντιακή και ψηφιακή κοινωνία της αφθονίας. Και ο τρίτος λόγος για τον οποίο ο γραμματισμός στα Μέσα θεωρείται βασική δεξιότητας ζωής αφορά τις σκέψεις που κάνουμε για το ποιο θα...

Πρέπει να σκεφτούμε πιο βαθιά ανάμεσα στα διαδικτυακά ρίσκα και στις διαδικτυακές δυνατότητες, επειδή το μόνο που σχεδόν ακούγεται είναι οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν τα παιδιά χωρίς να δίνουμε αρκετή προτεραιότητα στην ανάπτυξη των πλεονεκτημάτων. Οι κοινωνίες πάντα ανησυχούσαν μπροστά σε κάθε τεχνολογική επανάσταση. Από την εφεύρεση της γραφής, στην τυπογραφία, στην τηλεόραση κ.λπ. Το διαδίκτυο, όμως, δεν είναι η πηγή της ανθρώπινης μιζέριας. Οι άνθρωποι είναι. Η γραμμή ανάμεσα στις διαδικτυακές δυνατότητες και στα ρίσκα είναι δυσδιάκριτη. Όσο περισσότερες οι ευκαιρίες τόσο περισσότερα τα ρίσκα. Συνεπώς, αν περιορίζουμε το τι κάνουν τα παιδιά στο διαδίκτυο με στόχο να μειώσουμε τα ρίσκα, θα περιορίζουμε ταυτόχρονα και τις ευκαιρίες, συμπεριλαμβανομένων και των ευκαιριών ανάπτυξης ανθεκτικότητας Το διαδίκτυο είναι εδώ για να μείνει και γι’ αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε τρόπους για καλύτερη ασφάλεια και λιγότερα ρίσκα. Αλλά, επίσης, χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια και...

Ένας από τους πιο λαμπρούς και συνάμα αισιόδοξους θεωρητικούς των νέων μέσων είναι ο Henry Jenkins . Ο Jenkins πιστεύει ότι το μέλλον θα είναι ένα συναρπαστικό μέρος, όπου η αλλαγή θα είναι πιθανή. Θεωρεί τον εαυτό του critical utopian , στο βαθμό που φαντάζεται ένα καλύτερο μέλλον και μ’ αυτό κρίνει το παρόν. Γνωρίζει για ποιο σκοπό αγωνίζεται και ως εκ τούτου εναντίον ποιων. Είναι αισιόδοξος ότι είναι εφικτό να κερδηθεί ο αγώνας για μια πιο δημοκρατική κοινωνία, στην οποία όλοι θα έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν στους σημαντικούς διαλόγους που αφορούν την κοινωνία. Κοιτάζοντας πίσω, στο παρόν, παρατηρεί τι μας σταματά, ποια εμπόδια έχουμε να ξεπεράσουμε με στόχο να φθάσουμε εδώ στο μέλλον. Το μέλλον είναι κάτι το οποίο κτίζεις, κάτι για το οποίο δουλεύεις να επιτύχεις, παρά κάτι φανταστικό ή τρομακτικό που με μαγικό τρόπο θα συμβεί ούτως ή άλλως. Η αισιοδοξία οδηγεί στην αυταρέσκεια. Ο σκεπτικισμός οδηγεί στον κυνισμό. Στη μέση υπάρχει ο critical utopian , που χρησιμοποιεί...

Ομιλία του Henry Jenkins για τη συμμετοχική κουλτούρα όπως διαμορφώνεται από τα Νέα Μέσα. Όπως υποστηρίζει η συμμετοχική κουλτούρα έχει, σε γενικές γραμμές, τα εξής χαρακτηριστικά: Ενασχόληση με τα κοινά με σχετικά λίγα εμπόδια  Μεγάλη υποστήριξη στο διαμοιρασμό ιδεών/περιεχομένων Ευκαιρίες μη τυπικής καθοδήγησης  Αίσθηση ότι η συμβολή του καθενός έχει αξία Ενδιαφέρον για τις απόψεις των άλλων  Ο Henry Jenkins ολοκληρώνει την παρουσία με το ερώτημα/προβληματισμό ότι αφού τα Νέα Μέσα διευκολύνουν τη δημόσια συμμετοχή γιατί απαγορεύονται στα σχολεία (π.χ. YouTube, Facebook κ.λπ.); Δεν θα έπρεπε να ήταν το ζητούμενο;

Μία από τις πιο διαδεδομένες παρανοήσεις στο χώρο αφορά τη θεώρηση της Παιδείας στα Μέσα ως Παιδεία με τα Μέσα. Ότι, δηλαδή, η αξιοποίηση των τεχνολογιών στη μαθησιακή διαδικασία ισοδυναμεί με την ανάπτυξη δεξιοτήτων media literacy. Η απλή, όμως, χρήση των Μέσων χωρίς να συνοδεύεται από κριτική ανάλυση, αξιολόγηση, επεξεργασία και παραγωγή, ουσιαστικά διδάσκει τα παιδιά πώς να καταναλώνουν επικοινωνιακά περιεχόμενα χωρίς να θέτουν καίρια ερωτήματα, υπό τον ορατό κίνδυνο να εσωτερικεύουν απροβλημάτιστα τις ιδεολογίες και τις αξίες που αυτά εμπεριέχουν. Συνεπώς, η  Παιδεία  στα  Μέσα έχει  για πυρήνα την κριτική προσέγγιση . Ο Neil Postman το περιγράφει πολύ εύστοχα:  Δεν έχω αντίρρηση σε ένα σχολείο με ενσύρματες αίθουσες συνδεδεμένες με το Διαδίκτυο ή να φέρνουμε προσωπικούς υπολογιστές στους μαθητές, υποθέτοντας, φυσικά, ότι το σχολείο έχει αρκετά χρήματα. Αυτό σημαίνει να πληρώνει καλά τους δασκάλους, να μπορεί να προσλάβει αρκετούς ...

Η θεωρητικός των Μέσων Alice Y. L. Lee , στο άρθρο της “ H ong K ong M edia E ducation in the W eb2.0 era. Engaging with the Net Generation ”, συγκρίνει τα χαρακτηριστικά της παλιάς παιδαγωγικής των Μέσων με τη νέα που αναδύεται στην εποχή του Web 2.0. Η στροφή από μια παιδαγωγική προστασίας και κριτικής θωράκισης προς μια πιο ευέλικτη και ανοικτή στις επικοινωνιακές εμπειρίες των παιδιών είναι εμφανής. Εκπαίδευση στα Μέσα 1.0 Το κοινό απλά δέχεται τα μηνύματα των Μέσων, γνωρίζει πολύ λίγα για τα Μέσα και χρειάζεται να εκπαιδευθεί Η εκπαίδευση αποσκοπεί στη δημιουργία κριτικών καταναλωτών των Μέσων Στόχος είναι η κριτική αυτονομία Η παιδαγωγική προσέγγιση αφορά την ανάπτυξη αναλυτικών δεξιοτήτων και τεχνικών παραγωγής Η διδασκαλία περιλαμβάνει διαλέξεις ανάλυσης των Μέσων και εργαστήρια παραγωγής επικοινωνιακών περιεχομένων Ζητούμενο είναι η καλλιέργεια κριτικής σκέψης Εκπαίδευση στα Μέσα 2.0 Το κοινό χρησιμοποιεί τα Μέσα έχοντας αρκετή εμπειρία (π...

Ομιλία του σημαντικού θεωρητικού των Μέσων David Buckingham στο Goethe University Frankfurt στις 23 Νοεμβρίου 2011 με θέμα " Media Literacy and Media Education in the Age of ‘Media 2.0’: A Critical View " David Buckingham "Media Literacy and Media Education in the Age of ‘Media 2.0’: A Critical View" from Imme Klages on Vimeo . Ο David Buckingham δεν ισχυρίζεται ότι οι τεχνολογίες Web2.0 δεν επιφέρουν ένα είδος επανάστασης, αλλά ότι περιβάλλονται με υπερβολές και υπεραισιόδοξες υποσχέσεις. Σκοπός της παρουσίασης είναι υποβληθεί αυτή η λαμπερή ρητορική σε κριτική. Υπάρχει μεγάλη παράδοση στην Αγγλία σχετικά με την Εκπαίδευση στα Μέσα. Από τη δεκαετία του 1930 ξεκίνησε να αναπτύσσεται ένας διάλογος γύρω από το θέμα. Οι δύο πυλώνες που σχηματίστηκαν ιστορικά αφορούσαν μιαν αμυντική στάση απέναντι στα Μέσα, στο βαθμό που τα ΜΜΕ θεωρούνταν επιβλαβή για τα παιδιά και την «υψηλή» κουλτούρα των σχολείων κι από την άλλη μια πεποίθηση εκδημοκρατισμού ,...

Ο Neil Postman  ήταν επιφυλακτικός απέναντι στις υποσχέσεις της τηλεόρασης και του Silicon Valley για ένα λαμπρό κόσμο. Φοβόταν, όπως ο Άλντους Χάξλεϋ, ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που αγαπάμε. Κάναμε την πολιτική, τη θρησκεία, την ιστορία, τις σχέσεις διασκέδαση ( infotainment ήταν ο όρος που εισήγαγε) και περιχαρείς διασκεδάζουμε τη σύγχυσή μας στον ωκεανό της πληροφόρησης, της δικτύωσης.  Η μεταστροφή από τον επίμοχθο έντυπο λόγο των επιχειρημάτων στον σύντομο εντυπωσιοθηρικό, ως το κύριο χαρακτηριστικό του δημόσιου λόγου της σύγχρονης εποχής, εντοπίζεται από την έλευση της τηλεόρασης και αποκτά νέα ιστορική σημασία με τα σημερινά Social Media . Τα νέα μέσα επικαθορίζουν το είδος του λόγου που χρησιμοποιούμε για να επικοινωνούμε και να κατανοούμε τη ζωή. Το scroll down του Facebook και του Twitter , δεν διαφέρει από το « Ας προχωρήσουμε στο επόμενο θέμα... » της τηλεόρασης, η οποία ερμηνεύει και παρουσιάζει την πραγματικότητα με μικρές κατακερματισ...

Ο Καναδός θεωρητικός των Μέσων Μάρσαλ Μακ Λούαν (1911-1980) ήταν από του πρώτους που αντιλήφθηκαν τη γραμματική των μέσων. Το πόσο βαθιά εντάσσονται στην κοινωνία αλλάζοντας ανεπαίσθητα και συνάμα ριζοσπαστικά την ανθρώπινη εξέλιξη. Ενώ η κυρίαρχη αντίληψη της εποχής του ήταν ότι η ανάπτυξη των επικοινωνιών, ως η κορωνίδα του δυτικού πολιτισμού, θα έκανε το μέλλον λαμπρό, ο ΜακΛούαν, αντιθέτως, διέβλεπε μια δίνη τεράστιας επικοινωνιακής ενέργειας, μέσα στην οποία ο άνθρωπος αναπόδραστα βρίσκεται παγιδευμένος. Ο μόνος τρόπος διαφυγής είναι να συμπλεύσει επιχειρώντας, παράλληλα, να κατανοήσει τον τρόπο λειτουργία τους. Δεν λειτούργησε ως ένας περιχαρής προφήτης, αλλά θέλησε να κατανοήσει τη φύση των εξελίξεων και τη σχέση τους με την ανθρωπότητα. Μπροστά σε κάθε καινοτομία, έθετε τέσσερα καίρια ερωτήματα: Τι θα βελτιώσει;  Τι θα προσθέσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας;  Τι θα ανακτήσει απ' όσα πράγματα χάσαμε;  Πώς θα αντιδράσει όταν το ωθήσουμε στα όρια του;...